-Ուր էր գնում սերը,-հարցրեց փոքրիկ երջանկությունն իր հորը: -Նա մահանում է ,-պատասխանեց հայրը: Մարդիկ ,որդիս չեն պահպանում այն ինչ ունեն : Ուղղակի չգիտեն սիրել: Փոքրիկ երջանկությունը մտածմունքի մեջ ընկավ: Ես կմեծանամ և կօգնեմ մարդկանց: Անցան տարիներ: Երջանկությունը մեծացավ :Նա հիշում էր իր խոստումը և անում էր ամեն հնարավոր բան , որ օգնի մարդկանց, բայց մարդիկ նրան չէին լսում: Եվ այդ ժամանակ երջանկությունը սկսեց փոքրանալ:Նա շատ վախեցավ , որ հանկարծ լրիվ չանհետանա, և ճանապարհ ընկավ դեղ գտնելու իր հիվանդության համար: Երջանկությունը ոչ մեկի չհանդիպեց իր ճանապարհին և նա կանգ առավ հանգստանալու: Ընտրեց մի ծառ և պառկեց նրա վրա: Հազիվ ուզում էր քնել հանկարծ լսեց մոտեցող ոտնաձայներ: Բացեց աչքերը և տեսավ , որ մոտենում է մի զառամյալ պառավ: -Նստեք ,դուք երևի հոգնած կլինեք: Նա նստեց հանգստացավ և պատմեց երջանկությանը իր պատմությունը:
-Վիրավորական է , երբ քեզ համարում են զառամյալ , իսկ ես դեռ այնքան երիտասարդ եմ և իմ անունն է ՍԵՐ: Այդ դուք եք ՍԵՐԸ,-զարմացավ երջանկությունը, իսկ ինձ ասել են , որ սերը ամնեահրաշալի բանն է աշխարհում :Սերը ուշադիր նայեց նրան և ասաց. -Իսկ քո անունն ինչ է : -Երջանկություն: Ախ այդպես , ինձ նույնպես ասել են , որ երջանկությունը ամենահրաշալի բանն է : Եվ նա դուրս բերեց իր իրերի միջից մի հայելի :Երջանկությունը տեսնելով իր արտացոլանքը բարձրաձայն լաց եղավ : Սերը մոտեցավ նրան և քնքշորեն գրկեց: -Այս ինչ են մեզ հետ արել այս չար մարդիկ ,-հեկեկաց երջանկությունը: -Ոչինչ,-ասաց սերը: Եթե մենք լինենք միասին մենք հոգ կտանենք միմյանց մասին ,և կլինենք երիտասարդ և հրաշալի:Եվ հենց այդ ծառի տակ ՍԵՐն ու ԵՐՋԱՆԿՈՒԹՅՈՒՆԸ կնքեցին իրենց դաշինքը `երբեք չբաժանվել: Այդ օրվանից եթե որևէ մեկի կյանքում բացակայում է ՍԵՐԸ ,նրա հետ միսաին և գնում է ԵՐՋԱՆԿՈՒԹՅՈՒՆԸ : Իսկ մարդիկ մինչև հիմա դա հասկանալ չեն կարող: | 
