 Լուսացավ….. պետք է վեր կենամ, արթնանալը քիչ է, այդպես են ասում…
Ասում են, պետք է վեր կենալ ու գնալ ապրելու, դե հա, ապրելու գնալ ու քայլել ընդառաջ "նրան”… մեծերից մի քանի անգամ պատահական հաջողացրել ու լսել եմ, որ "նրան” հանդիպելիս մարդիկ միշտ ժպտում են ու շատ ուրախ են դառնում, իբր այդ մարդկանց կյանքում ամեն ինչ շատ գեղեցիկ է լինում ու շատ լավ, մի խոսքով կյանքն այնպես է փոխվում, որ սկսում է նմանվել հեքիաթի….. Այդ օրվանից սկսեցի փնտրել "նրան”….”Նրան” սկսեցի ինքս իմ մտքում կոչել իմ հեքիաթ, ու հիմա հենց գնում եմ գտնեմ հեքիաթիս, քայլեմ, ապրեմ արագ-արագ, որ հասնեմ "նրան”…
Գիտես ինչի եմ ուզում գնալ "նրան” ընդառաջ, անկեղծ եմ ասում ես չեմ ճանաչում "նրան”, չգիտեմ տղա է, թե աղջիկ, քանի տարեկան է, որտեղից է գալիս մեր աշխարհ, ում է նա նման, իսկապես գաղափար անգամ չուննեմ…. ես միայն մի բանի համար եմ որոշել նրան գտնել, ասում եմ չէ, մեծերից լսել եմ, որ "նրան” հանդիպելիս կյանքը վերածվում է ժպիտի, ու գեղեցկանում, բարությամբ լցվում…. իսկ ես…իսկ ես, թող նորություն չլինի ոչ մեկի համար, ես տեղով ժպիտ եմ երազում, հոգուս խորքում ողղակի կայծկլտում են ծիծաղի ճիչերը….դե հա, միայն հոգուս խորքում, մենակ այնտեղ, մթության մեջ, ես տեսնում եմ շա~տ գեղեցիկ մի աշխարհ, բարի, ամենուրեք ժպիտ, սեր ու համերաշխություն, դե այն ինչ չկա մեր շրջապատում, այնպես չէ? Այսպես ուրեմն, գնում եմ "նրան” գտնեմ……գտնեմ, որ իմ ներսի այս ամբողջ ժպիտը, ուրախությունը, հեքիաթները, գույները, բարությունը կարողանամ ապրեցնել ամենուր, այս սև ու մութ մոլորակում…. թե չէ, թե չէ արդեն հոգնել էմ լուսաբացին արթնանալուց, այսպես չհասկացված, այսպես տարօրինակ իմ գաղափարներով….. հոգնել եմ իսկապես, հակառակ դեպքում, ասում եմ չէ, ինձ տարօրինակի տեղ են դնում մարդիկ իմ մտածողության ձևի համար, ուղղակի կմնայի քնած, ու կարթնանայի միայն լուսաբացին, մայրամուտին ու աստղերին նայելու համար, իսկ հիմա ամեն օր գնում եմ Ապրելու, որ նրան գտնեմ…”նրան”….ամեն Աստծո օր…
Հավատում եմ, որ նա ով փնտրոում է, անպայման կգտնի, հատկապես որ նա ճիշը իմ նման է մտածում, հաստատ ինձ շատ լավ կհասկանա, կկիսի իմ տարօրինակությունները շատ մեծ հավատ, բարություն ու վստահություն մեծացնելու համար հոգուս ներսում…. Արթնանալուց այնպես եմ հոգնել ու այսպես ապրելուց տարօրինակ մարդկանց մեջ, տեսնես երբ է գալու "հեքիաթս”, որ իմ արթնանալուց արևի չափ ջերմություն ճառագի իմ ներսից ու սփռվի աշխարհի վրա, ախր ես հավատում եմ, որ դա իրական է, ու ես սպասում եմ անհամբեր այդ հանդիպմանը….Ախր ես նրան այնքան շատ եմ սիրում, այնպես հարազատի պես եմ սիրում, ու այնքան նրա կարիքն ունեմ այս մոլորակում, այնպես հավատում եմ, որ նա իմ մասին գիտի, ու հենց գալիս է իմ մոտի ժպիտների մոտ, նրանց կյանք տալու…հիհի~, "նրան” այսուհետ կարելի է նաև կոչել մմմմ….. կոչել "ժպիտի գործակալ”, բայց հենց այնպես չէ, հոգու ժպիտի ու հավրժական….
Լուսաբաց է… ես արթնանաում եմ, շուտով վեր կկենամ կգնամ ապրելու հավատով, որ կհանդիպեմ "նրան”, "ժպիտի գործակալին” ու կասեմ` ԲԱՐև… ես քեզ սպասում էի……… |
